کلامی از شیخ بهائی آدمی اگر پیامبر هم باشد از زبان مردم آسوده نیست، زیرا: اگر بسیار کار کند، میگویند احمق است.اگر کم کار کند، میگویند تنبل است.اگر بخشش کند، میگویند افراط میکند.اگر جمع گرا باشد، میگویند بخیل است.اگر ساکت و خاموش باشد میگویند لال است.اگر زبانآوری کند، میگویند ورّاج و پرگوست.اگر روزه برآرد و شبها نماز بخواند میگویند ریاکار است.و اگر نکند میگویند کافر است و بیدین. لذا نباید بر حمد و ثنای مردم اعتنا کرد.و جز ازخداوند نباید ازکسی ترسید.پس آنچه باشید که دوست دارید.شاد باشید؛ مهم نیست که این شادی چگونه قضاوت شود...

بقالی زنی را دوست میداشت. به کنیز خود پیغام داد که برو به خاتون بگو من چنینم و چنانم و عاشقم و میسوزم و میسازم و آرام ندارم و بر من ستم ها می رود و دیشب چنان بودم و امروز چنین بر من گذشت.قصه های دراز گفت و کنیز را راهی کرد.کنیزک نزد خاتون رفت و گفت: بقال سلام رساند و گفت که بیا تا تو را چنین کنم و چنان کنم.خاتون گفت: به همین سردی؟کنیزک گفت: او سخن دراز گفت ولی مقصود این بود, اصل مقصود است و باقی دردسر است.... فیه مافیه مولانا

خياطی بود كه بقول معروف دستش کج بود و از پارچه های مردم میدزدید. شبی در عالم خواب ديد كه مُرده و جلو تابوتش علمهایی پارچه ای با رنگهای مختلف در حركت است و به او میگويند:اين علمها از پارچههايی است كه از مردم دزديدی. بعد از تقلا و پيچ و تاب زياد از خواب بيدار شد و پشيمان از كردههای گذشته با خودش عهد كرد كه ديگر دزدی نكند. صبح وقتی به دكان رفت به شاگردش سپرد كه: «هر وقت خواستم از پارچه مردم بدزدم تو بگو اوستا علم؛ علم. چند روز گذشت و روزی مشتری پارچه زربفت بسیار گرانبهائی نزد خیاط آورد. خياط كه چشمش به پارچه زری گرانقيمت افتاد عهدی كه با خود كرده بود

قطعه ای از یک کتاب باغبان جوانی به شاهزاده اش گفت:" به دادم برسید حضرت والا! امروز صبح عزرائیل را توی باغ دیدم که نگاه تهدید آمیزی به من انداخت. دلم می خواهد امشب معجزه ای بشود و بتوانم از این جا دور شوم و به اصفهان بروم." شاهزاده راهوارترین اسب خود را در اختیار او گذاشت. عصر آن روز شاهزاده در باغ قدم می زد که با مرگ رو به رو شد و از او پرسید: چرا امروز صبح به باغبان من چپ چپ نگاه کردی و او را ترساندی؟ مرگ جواب داد: نگاه تهدید آمیز نکردم. تعجب کرده بودم. آخر خیلی از اصفهان فاصله داشت و من می دانستم که قرار است امشب، در اصفهان جانش را بگیرم...! مرگ و باغبان / ژا

میگویند نصوح مردى بدون ريش و سبیل؛ همانند زنان بود. دو پستان تقریبا برجسته داشت و در يكى از حمامهاى زنانه كارگرى میكرد. او دلاك حمام زنانه بود. به اندازه اى چابك بود و مهارت داشت كه همه زنها میخواستند او بدن آنها را كيسه بكشد.روزی دختر حاکم به حمام رفت و از او خواست که وی را بشوید. وقتى كار نظافت تمام شد، دست بر قضا انگشتر گرانبهایش گم شد و بسیار در غضب شد و به خدمتكارانش فرمان داد هر کسی در حمام هست را بگردند، تا آن گوهر پيدا شود.خدمتکاران زنان را يكى بعد از ديگرى گشتند، نوبت به نصوح رسيد و نصوح فرار کرد و خود را خزینه حمام پنهان كرد.خدمتکاران وارد خز